La blogo de mia vivo

¿Cómo te sientes hoy día?

2006-07-09T23:37:00.000-05:00

Amdeklaro *

2006-07-06T21:43:00.000-05:00

Kara amikino, pardonu min, sed mia deklaro estas plej grava. Permesu, ke mi parolu al vi. Permesu, ke mi rigardu al vi, al via bela, serioza vizaĝo.

Mi min demandas, ĉu vi povas kompreni min. Eble ne. Eble vi ne povas. Okazas io stranga en mi. Io tute nekomprenebla. Vi estas tro bela. Tio estas la grava fakto, la sola vere grava fakto en la mondo.

Mi rigardis al via tro bela vizaĝo, kaj io nekomprenebla okazis en mi. Io nekomprenebla okazis al mi. Mi ne plu komprenas min. Mi ne plu estas mi. Mi rigardis vin, mi simple rigardis vin, kaj mi ne plu estas la juna malserioza knabo, kiu mi estis.

Mi estis knabo, kaj nun estas viro. Mi estis malforta, kaj mia forto nun estas nekompreneble granda. Mi estas kvazaŭ tute nova. Mi estis sola en la mondo. Nun mi povas esti kun vi. Se vi volas, kompreneble.

Mi volas proksimiĝi al vi. Mi volas esti kun vi. Mi volas paroli al vi pri la belo de la tago, pri la bono de la naturo, pri la grando de la mondo. Mi volas paroli al vi pri viaj belaj manoj, pri via bela vizaĝo.

Mi scias, ke vi estas mistera. Virinoj al mi aspektas mistere. Mi volas ke vi, mistera virino, rigardu min, amu min. Mi volas sidi ĉe via tablo, mi volas paroli kun vi dum la tuta tago, dum multaj kaj multaj tutaj tagoj. Mi scias, ke mi ne esprimas min bone. Pardonu min, mi petas. Mi estas certa, ke vi komprenas min. Sed eble ne. Eble vi ne povas kompreni. Mi volas, ke vi komprenu min, sed eble vi ne povas. Mi petas vin, montru al mi, ke vi komprenas. Montru al mi, ke vi permesas, ke mi parolu plu. Diru al mi, ke vi permesas, ke mi deklaru plu, kiel forte mi amas vin. Certe vi permesas, ĉu ne ?

Ho kara amikino, permesu, ke mia mano proksimiĝu al via mano, ke mia mano iomete haltu sur via mano. Ĉu ne ? Ĉu vi ne volas ? Ĉu vi malpermesas ? Ĉu mi estas nepardonebla ? Ĉu mi agis nepardoneble ? Mi agis nur nature.

Mi parolas serioze. Ĉu mi estis malprava ? Ĉu vi ne pardonas min ? Tamen, kara amikino, mi nur amas. Ĉu vi ne volas, ke mi amu vin ? Ĉu vi ne povas min ami ? Ĉu vi ne volas min ami ? Ĉu vi ne volas min ?

Permesu tamen, ke mi vin rigardu. Mi parolas plej serioze. Vi ne komprenas, ke mi amas vin, ĉu ? Ĉu eble vi ne scias, ke vi estas bela, tre bela, tre tre bela, fakte ?

Se vi ne volas, ke mi amu vin tute, se vi preferas, ke mi ne amu vin, eble vi tamen permesas, ke mi amu vin iomete. Nur iomete, kara amikino, mi petas. Se vi ne permesas, ke mi amu vin multe, mi petas vin, permesu, ke mi amu vin iomete.

Amo estas la plej alta vero en la mondo. Kio estas pli bela ? Kio estas pli granda ? Kio estas pli forta ? Nenio.

Mi povas plej serioze deklari al vi, ke nenio estas pli bela, nenio estas pli alta, nenio estas pli forta. Mi povas ankaŭ diri: nenio estas pli natura. Tio estas la plej certa vero en la tuta mondo.

Mi amas vin, kara amikino. Mi vin amas forte. Mi amas vin pli kaj pli.

Mi petas vin, pardonu al mi, sed se vi povas, ankaŭ vi amu min. Ĉu vi scias, kiel simpla estas amo ? Kiel simpla kaj bona ? Nenio estas pli simpla. Nenio estas pli bona.

Mi amas vin, kara amikino. Pardonu, se mi parolas iom strange. Sed mia amo estas tro forta, tro grava. Ne gravas, se vi ne komprenas. La sola, simpla fakto estas, ke mi amas vin. Kaj ke tio estas bona.

*Adaptado de “Lasu min paroli plu” de Claude Piron.

** Pintura de Gustav Klimbt (1862-1918).

Feliz día del campesino

2006-06-24T12:42:00.000-05:00

Mi parolas esperanton kaj vi? *

2006-06-08T21:58:00.000-05:00

En un mundo donde existen muchas diferencias raciales, culturales, religiosas, políticas, socioeconómicas, etc... y principalmente las lingüísticas, diferencias que dificultan la integración global entre los habitantes de nuestro planeta Tierra a pesar de los grandes esfuerzos realizados. Ante estas dificultades, tenemos dos grandes aliados (según mi opinión), uno reciente, el internet, y el otro un poco más antiguo, la Internacia Lingvo o comúnmente conocido como el Esperanto.
El esperanto fue creado por el Dr. Ludovico Lazarus Zamenhof, oftlmólogo, natural de Polonia, en 1887, con la finalidad de facilitar la comunicación entre las personas que hablaban diferentes idiomas. El esperanto, considerado como un "idioma artificial", actualmente es un "idioma viviente" gracias al internet, puesto que un gran número de internautas de diferentes países del mundo lo estamos utilizando como idioma común y neutral lo cual nos facilita grandemente la comunicación, sin importar si los idiomas natales sean el inglés, ruso, francés, árabe, chino, etc...
El esperanto está formado en un 70% a partir del latín y el 30% restante a partir del inglés, alemán y ruso. Su alfabeto está constituido por 28 letras, cada letra tiene un sonido propio (se pronuncia como se escribe, muy parecido al español) y su gramática se basa solo en 16 reglas. Basta solo unas horas para comprenderlo y pocas semanas para dominarlo. Mucho más sencilllo que el inglés.
En la red se ofrecen muchos cursos gratuitos con tutores personalizados siendo los más destacados nova.lernu.net y Kurso de esperanto. Y se puede "bajar" la biblia de la gramática esperantista en formato PDF la Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko. Además, alrededor del mundo existen muchísimas asociaciones que difunden el esperanto tales como Gxangalo - La mondo en esperanto, la Internacia Televido etc... en resumen existe todo un nuevo mundo en esperanto gracias al internet.
Mi primer contacto con el esperanto fue cuando era un niño a comienzos de los '80 cuando por aquel entonces leía una enciclopedia infantil y desde entonces me quedé con la curiosidad de aprender y saber más sobre el esperanto; pero no fue hasta noviembre del 2005 que volví a redescubrir el maravilloso mundo esperantista mientras navegaba por la red y comenzé a estudiar el esperanto (y ya creo dominarlo...). El título de mi blog y el segundo párrafo de mi primer post está en esperanto.
Haciendo ciertas indagaciones históricas, Federico Villarreal, fue el primero en crear una asociación esperantista y en publicar una revista en esperanto en el Perú hace un poco más de 100 años. Y otras indagaciones me dicen que somos menos de 100 peruanos que estudiamos o hablamos el esperanto (espero equivocarme).

*Yo hablo esperanto y ¿tú?

** La bandera del esperanto.

Un día especial...

2006-06-07T20:47:00.000-05:00

Hoy día es un día muy especial porque hace 3 años, en la bella ciudad de Oxapampa, contraje matrimonio con una gran mujer, Nuria (no olvides que te amo...). Fruto de esa unión nació Carlos Enrique. Aquí algunas fotitos del retoñito....

Resultados electorales paradójicos...

2006-06-04T19:56:00.000-05:00

Es una gran paradoja que a pesar de que el Comandante Ollanta ha obtenido altos resultados en la mayor parte del Perú (unos 15 departamentos, mayoritariamente de la sierra y selva), éste haya perdido las elecciones. Desafortunadamente Lima sigue rigiendo los destinos del Perú, puesto que, básicamente Lima ciudad definió estas elecciones a favor de Alan García. Sí, otra vez Lima.

Espero que algun día las provincias del interior sean las conductoras de los destinos de nuestro hermoso Perú ya que no debemos olvidar que el Perú ha sido milenariamente andino (serrano), es andino y seguirá siendo andino.

Por otro lado, ojalá que Alan García y el aprismo sepan aprovechar esta segunda oportunidad que les da el Perú y que no nos defrauden otra vez....

Aniversarios...

2006-05-31T15:56:00.000-05:00

Un día como hoy, exactamente hace un año, culminé mis estudios de especialización en Ginecología y Obstetricia en el glorioso Instituto Especializado Materno Perinatal (ex Maternidad de Lima) ... y comenzó el calvario de conseguir trabajo...

Y hace 57 años nació mi padre...¡Feliz cumpleaños papá!

Mi primera vez...

2006-05-28T20:22:00.000-05:00

A comienzos de este año, durante una de mis tranquilas guardias nocturnas en el hospital, comenzé a navegar por la red y de casualidad hice “click” en la palabra blog, ingresando desde entonces a un nuevo mundo. Tiempo atrás, durante mis clases de francés, ya había oído sobre les blogers; pero por aquel entonces no me pareció del nada interesante. Sin embargo, a partir de aquella guardia mi opinión cambió porque descubrí una nueva forma de expresarse, de darse a conocer; desde entonces visité los diversos blogs de mi país y del extranjero, leí los posts, entablé nuevas amistades, conocí nuevas opiniones y me dije a mi mismo, que yo también podría ser parte de este movimento bloguero. Por tal motivo, desde hoy día inicio este blog…..

Al la komenco de ĉi tiu jaro, dum trankvila nokta gardo ĉe la hopitalo kie mi laboras, mi komencigis viziti diversajn retpaĝarojn en la interreto, mi klakis sur la vorto blogo kaj mi ensalutis al novan mondon. Antaŭe, dum mia franca lernado, mi jam aŭdis pri la bloga movado; sed ĉi tie mi ne gravis ĝin. Tamen, ekde tiu nokta gardo mia opinio ŝanĝis pri tio, ĉar mi eltrovis novan manieron por esprimi. Mi vizitis diversajn blogojn el mia lando kaj fremdaj landoj, mi legis diversajn retpaĝarojn, komencis novajn amikecojn, konis novajn opiniojn kaj mi diris al mi meme, ke mi ankaŭ povus esti membro de tiu movado. Per tiel motivo, ekde hodiaŭ mi komencigas tiu blogon…